Zoekresultaat

37 items gevonden voor ""

Blogposts (20)

  • Een witte anjer voor Johan Brouwer

    Johan Brouwer deed in zijn studententijd een Raskolnikofje: kon hij het bestaan van god via het bestaan van een geweten aantonen door iemand te vermoorden? Samen met zijn broertje doodde hij een zwendelaar. Tijdens zijn gevangenisstraf leerde hij Frans en Spaans en binnen twee jaar na zijn vrijlating studeerde hij af in die twee talen, en promoveerde bovendien in 1931 op een proefschrift over de Spaande mystiek. Ten tijde van de opstand reisde hij naar Spanje als journalist van de NRC, maar na enige tijd begon Brouwer de zaak minder vanuit liberaal standpunt te bekijken. De NRC stuurde hem de laan uit, de lezers van deze krant waren niet gediend van deze koerswijziging. Voortaan schreef hij voor De Tijd (katholiek) en de Groene Amsterdammer over de gebeurtenissen in Spanje. Hij was aanwezig op het Tweede Antifascistische schrijverscongres en hield daar een vuurrode lezing. Zijn ervaringen en avonturen in Spanje staan centraal in mijn roman De vlinder in de inktpot, maar zijn avontuurlijke loopbaan eindigde niet in Spanje. Toen de Joodse lector Spaans van de UvA, J.A. van Praag, tijdens de bezetting wegens een Berüfsverbot vertrok, werd Brouwer zijn opvolger. De NSB die wist van zijn linkse sympathieën, begon een hetze: Schande! Een veroordeeld moordenaar als hoogleraar aan de hoofdstedelijke universiteit! Brouwer legde zijn functie neer en verdween in het verzet. Hij werd een inspirator voor het studentenverzet, en was betrokken bij de overval op het bevolkingsregister in Amsterdam, samen met o.a. Willem Sandberg, Gerrit van der Veen en Willem Arondéus. Hij werd in april 1943 gearresteerd en op 1 juli gefusilleerd in de duinen. Hij is begraven op de erebegraafplaats in Overveen/Bloemendaal. Ik was daar nog nooit geweest, maar besloot enkele dagen voor Allerzielen eens langs te gaan om een witte anjer op het graf van Brouwer te leggen. Er was helemaal niemand, maandagochtend kwart voor negen, dus ik had de hele plek voor mezelf. Was het sereen? Ik denk dat alles dat half in de mist op maandagochtend door iedereen verlaten is, sereen over kan komen, dat is te makkelijk. Het was waardig, respectvol, en leeg. De man die met In de schaduw van de dood een van de best geïnformeerde romans over de Spaanse burgeroorlog schreef, wiens verzameld werk bij Van Oorschot verscheen in drie delen dundruk, die een lange gevangenisstraf uitzat wegens moord, die moed aan idealen verbond, ligt onder een uiterst bescheiden steen op een prachtige begraafplaats. (foto's: Patrick Bassant)

  • Schreeuwen op de markt

    Vorige week was de presentatie van het themanummer van DW B, 'Schreeuwen op de markt. Excentrische literatuur' in het dr. Guislain Museum in Gent. 'Een chaotische avond, een taalfeest, een waardevolle en onconventionele lees-, kijk- & luisterervaring', kondigde ik in mijn inleiding aan. Dat bleek adequaat voorspeld. Ik stelde dit nummer teksten van auteurs met een psychische kwetsbaarheid samen met Jan Daems, Yves Petry en Arnout De Cleene. Het is eivol primair werk met essays, focust op ‘brute’ teksten en ontregelende beelden, en houdt (de term) ‘outsiderliteratuur’ kritisch tegen het licht. Het vertrekpunt was de drang om te schrijven om niet te imploderen. Het resultaat is een excentrisch en eigenzinnig nummer. Je vindt een voorpublicatie van het verhaal van J.M.H. Berckmans op de site van De Standaard, als je de betaalmuur weet te slechten, en een voorpublicatie op de site van Folio van 'De man met de microfoon', de 'theatertekst' van Jean Jacques Abrahams, die Naninga Lens vertaalde voor DW B. Maar het gaan me nu even om die avond. Het was zo lang geleden dat ik op een literaire avond was, dat ik bijna was vergeten hoe prachtig dat kan zijn. We waren in het Dr. Guislain museum in Gent, de prachtige omgeving van een oud psychiatrisch ziekenhuis. De zaal was helemaal vol en het programma duurde te lang, maar daar had niemand last van. Mensen liepen in en uit, haalden een glas bier tussendoor en kwamen rustig weer binnen. Het programma kende enkele hoogtepunten in de vorm van Peter Holvoet-Hanssen en de Ruimte Scheppende Geheelden uit Zoersel. Peter kan elke zaal betoveren en hij dirigeerde in los verband de schrijvers met wie hij de afgelopen maanden aan een groot gemeenschappelijk gedicht werkte. Ook Maarten Otten, die een goot deel van het nummer vult met poëzie en beeldend werk, was digitaal aanwezig: hij las gedichten voor en zijn beeldend werk werd geprojecteerd. De klapper van de avond vormde Villa Voortman, een 'ontmoetingscentrum voor mensen met dubbeldiagnose en multipele problematiek' in Gent die onder regie van Dirk Pauwels een stuiterend totaal van punk, liefdesliedjes, spoken word, geraaskal en poëzie brachten. Totaal onvoorspelbaar, maar heel strak neergezet en de energie spatte er van af. Een aantal van de auteurs staan in het themanummer (Jason, Jan-Bart, Vincenzo, Jérôme), een aantal niet. Ik kreeg van deze avond weer helemaal de goede zin terug. Zo'n avond met prachtige voordrachten, onverwachte momenten, een mooie omgeving en fijne organisatie, een goed glas bier na afloop: het was zo lang geleden. Het kan weer! Een fotoreportage van de avond, van de hand van niet onverdienstelijk amateurfotograaf Patrick Bassant, vind je op de site van DW B Peter Holvoet-Hanssen. foto: Patrick

  • DW B over de Grote Vlaamse Striproman

    Hij is verschenen! De aflevering van DW B die ik met Sébastien Conard samenstelde over de grote Vlaamse striproman - zijnde natuurlijk gewoon een state-of-the-art van de moderne alternatieve strip. >>> Zeg niet zomaar strip tegen een striproman! Zie je de graphic novel als een opgeklopt stripverhaal, of beschouw je het als een nieuw medium? De groei van dergelijke beeldboeken is in ieder geval onmiskenbaar, niet alleen in aantal maar ook wat betreft formaat en teneur. Maar wat vereist zo’n Grote Vlaamse Striproman precies? Waarover handelt hij dan, wat moet erin, welke vorm en stijl mag hij krijgen? Of bestaat dat stripboek gewoonweg al? Curatoren Sébastien Conard en Patrick Bassant legden deze kwesties voor aan enkele kenners én tonen beeldende bijdragen van hedendaagse graphic novelists uit Vlaanderen, Nederland en Franstalig België. Het accent ligt op een aantal jonge, opkomende beeldvertellers, waarmee de hedendaagse verjonging én vervrouwelijking van het beeldverhaal is ingeluid. Met bijdragen van Ephameron, Martha Verschaffel, Serge Baeken, Shamisa Debroey, Olivier Deprez & Roby Comblain, Mélanie Corre, Guido van Driel, Dace Sietina, Christophe Poot, Naninga Lens, Gerard Herman, Sara Mertens, Coralie Laudelaout, en Dominique Goblet! Essays van Sébastien Conard, Benoît Crucifix, Kurt Snoekx, Charlotte Pylyser, Peter Moerenhout, Jan Baetens, Rik Spanjers en Erin La Cour. Op https://www.elkedagboeken.be/dw-b/dw-b-archief/2021/2021-1-de-grote-vlaamse-striproman/inleiding staat onze volledige inleiding online! Buiten deze focus leest u nieuwe gedichten van Elma van Haren, Anneke Brassinga, en vele anderen.

Alles bekijken

Pagina's (17)

  • PANDEMONIUM | Patrick Website

    PANDEMONIUM PANDEMONIUM is een verzameling van ongeveer 14 beeldverhalen, voorgelezen door Patrick Bassant en gemonteerd, gemixt en van beeld voorzien door Harold Pflug. Eens per maand wordt een nieuwe video toegevoegd. De meeste verhalen werden sinds 2000 gepubliceerd in literaire tijdschriften, hoofdzakelijk in DW B , maar zijn nu bijna niet te vinden. Door ze te bewerken tot beeldverhaal, worden ze opnieuw toegankelijk gemaakt. Het eerste verhaal, 'Stap ook in mijn waarheid', werd geweigerd door YouTube. Dit verhaal, eigenlijk een soort theatermonoloog van een ouderwetse complotdenker, zou volgens de robotten van YouTube bedreigend, intimiderend en cyberpesterig zijn. Benieuwd wat dat voor de overige verhalen belooft! Pandemonium 1: Stap ook in mijn waarheid "Wat complotdenken mij altijd heeft gebracht, als ik een beetje voor de vuist weg zit te filosoferen, is een soort troost. Je zet een model van de wereld op dat je nog kan begrijpen, dat past binnen de kaders van je voorstellingsvermogen. Je zoekt verklaringen voor verschijnselen, je zoekt troost in een constructie. Wat je eigenlijk, diep van binnen, doet, is de willekeur uitschakelen. Er zit een bedoeling achter. Toeval bestaat niet. Ik geloof wel dat er ‘iets’ is." ​ PANDEMONIUM, het nieuwe videoproject van Patrick Bassant, trapt af met 'Stap ook in mijn waarheid', een theatermonoloog van een ouderwetse complotdenker die zich probeert te verhouden tot de nieuwe generatie. Over QAnon en Trump, pizzeria's en 5G-masten, over rappers, vliegtuigspotters en influencers, over MSM en WWG1WGA, over reptielen en joggers, over wake up en make up, over save the children en geurkaarsen, en wat er verder nog over onze platte aarde schuimt. ​ Tekst en voordracht: Patrick Bassant Beeld en montage: Harold Pflug Pandemonium 2: Todesangst / Ejaculation / Jazz "Mijnheer Turner pakte haar hand en leidde haar naar de aangrenzende slaapkamer. Deze ruimte was verduisterd, maar er brandden tientallen olielampen, de schaduwen dansten over het plafond. Op het executive size bed was met zilverzand een pentagram gestrooid, de lucht was bedwelmend. Bonnie Starbuck probeerde haar aanvankelijke schrik te onderdrukken. Ze meende vleermuizen te zien fladderen, maar zo'n soort hotel was het niet. Ze ademde diep in, nieuwsgierig; er is tenslotte niets geilers dan afwijken van de norm. En Mijnheer Turner was een gul mens." PANDEMONIUM, het nieuwe videoproject van Patrick Bassant, vervolgt met het verhaal 'Todesangst / Ejaculation / Jazz', dat geschreven is bij het werk van kunstenares AMVK, Anne-Mie Van Kerckhoven. Over Enochiaanse sleutels, aerobics, satan, geweld en champagne, call girls en bloederige kussen. Het zou opwindend kunnen zijn, als het niet zo naar zwavel rook... ​ Tekst en voordracht: Patrick Bassant. Beeld en montage: Harold Pflug: Beeld: AMVK Pandemonium 3: Toussaint Louverture "Bij zijn arrestatie verweerde Toussaint Louverture zich met alle rechten die hij als Frans generaal had. Zo was hij woest toen hem een hoorzitting voor de krijgsraad geweigerd werd. De witte Napoleon sprak dertien jaar later, in een vergelijkbare positie beland, vanaf Sint-Helena misschien wel dezelfde woorden als de zwarte: ‘Ik ben veroordeeld zonder hoorzitting en zonder proces. Dit getuigt van minachting voor alle goddelijke en menselijke wetten.’ ... Dat de geschiedenis voor de witte en de zwarte een gelijk lot in petto had, was iets dat ze allebei onrechtvaardig zouden hebben gevonden." PANDEMONIUM , het nieuwe videoproject van Patrick Bassant, vervolgt met deel drie, over Toussaint Louverture, een van de leiders van de slavenopstand op Haïti en generaal in het postrevolutionaire Franse leger. Zijn bijnaam was de Zwarte Napoleon. Aanleiding voor het verhaal was de tentoonstelling van Marlene Dumas in het Stedelijk Museum Amsterdam. Over The Swans, portretkunst, racisme en revolutie, de witte en de zwarte Napoleon, een tochtig kasteel in de Jura en een opstand die leidde tot de afschaffing van de slavernij op Saint-Domingue/Santo Domingo/Haïti Tekst en voordracht: Patrick Bassant Beeld en montage: Harold Pflug Pandemonium 4: L'Osservatore Romano “Rome is af. De stad wordt onderhouden, gerepareerd, maar niet vernieuwd. In het centrum worden geen nieuwe beeldbepalende gebouwen opgetrokken, gedeeltelijk omdat er geen oude gesloopt worden en gedeeltelijk omdat hoogbouw verboden is. … Rome koestert de grandeur van 2500 jaar geschiedenis, ten koste van eventuele meer recente gratie. Rome is tevreden met zichzelf. … Waarschijnlijk de laatste die een poging heeft gedaan om Rome een meer modern uiterlijk te geven, is Benito Mussolini. Toch heeft ook hij het niet aangedurfd om het centrum van de stad te schenden. Waarom zou hij ook? De glorie van het Italiaanse volk berust voor een groot deel op historie. Dat die glorietijd nog voortduurde, wilde hij laten zien aan de randen van de stad, zoals het Romeinse leger ook altijd expansie zocht.” PANDEMONIUM , het nieuwe videoproject van Patrick Bassant, vervolgt met deel vier, over de wijk EUR in Rome, bedacht voor de wereldtentoonstelling van 1942. Het is het verslag van een stadswandeling uit 2005, in de stijl van bijvoorbeeld Ian Sinclair. Over een Pimp-my-ride-Fiat-500, brutalistische architectuur, triomfbogen, het Vierkante Colosseum en geestelijken met een fax. Tekst en voordracht: Patrick Bassant. Beeld en montage: Harold Pflug. Foto’s: Patrick Bassant en Bert de Muynck Pandemonium 5: De Mangoeste mist de deadline “Alles geloofwaardig kunnen ontkennen. Altijd. Wij weten van niks en als wij toch wat weten, dan hebben wij er niets mee te maken gehad. Dat zijn later befaamde known unknowns geworden. … We liepen klokslag negen uur het restaurant binnen, in tenue de ville. Het was druk binnen, precies het soort geroezemoes dat interfereert met een richtmicrofoon. Er zat een man alleen aan een tafel. Hij droeg een hoornen bril en rookte met sierlijke, wat wufte gebaren een filterloze sigaret. Het script gaat met ons op de loop. Zurich 1961, regenjassen, kruitdampen, het vermoeden van hoogverraad. Breedgeschouderde mannen aan tafeltjes verderop, opvallend nonchalant. De actielijnen waren uitgezet. Mangoeste kreeg de opdracht. En wij zouden alles ontkennen. Maak hem af. Hoe moeilijk kan het zijn?” PANDEMONIUM , het nieuwe videoproject van Patrick Bassant, vervolgt met deel vijf, over de honderden mislukte moordaanslagen die de CIA in de loop der jaren pleegde op Fidel Castro . De sfeer van spionnen in de jaren zestig, de inventieve huurmoordenaar Mangoeste en zijn ontslagbrief. Over de klapsigaren, thalliumzout, Adidasjasjes, storytelling, de Oeverloze Eilandheerser en radioactieve ratten. Schrijnend en hilarisch. Tekst en voordracht: Patrick Bassant. Beeld en montage: Harold Pflug. Pandemonium 6: Steppewolf "In de stad word je niet snel definitief uitgeschakeld. De mensen daar schrikken op het laatste moment terug en durven niet hun duim tot diep in je oogkas te boren. Ze slaan hard en roepen dan dat het ‘de laatste waarschuwing’ is. ​ Belachelijk! Geen beest geeft laatste waarschuwingen . Een beest wil bloed zien of verdedigt zichzelf. Zo’n beest was ik. ​ In de week voor mijn afscheid van de school heb ik vier jongens ontmoet. Ze vielen me aan, scholden me uit voor zigeuner en wilden mijn broek uittrekken. Wilden de slagtanden uit mijn bek slaan, het schapenvet uit mijn kleding ranselen, het zaad uit mijn kloten. Ik verdedigde mijzelf. Ik was een everzwijn." ​ ​ PANDEMONIUM , het nieuwe videoproject van Patrick Bassant, vervolgt met deel zes, over een herdersjongen in de stad. Traditie en vooruitgang, samenleven en overleven, schapen en ander gedierte, het loopt uit op een fiasco. ​ Tekst en voordracht: Patrick Bassant. Beeld en montage: Harold Pflug. Pandemonium 5: tba This is your Project description. Click on "Edit Text" or double click on the text box to start. Pandemonium 5: tba This is your Project description. Click on "Edit Text" or double click on the text box to start. Pandemonium 5: tba This is your Project description. Click on "Edit Text" or double click on the text box to start. Pandemonium 5: tba This is your Project description. Click on "Edit Text" or double click on the text box to start. Pandemonium 5: tba This is your Project description. Click on "Edit Text" or double click on the text box to start. Pandemonium 5: tba This is your Project description. Click on "Edit Text" or double click on the text box to start. Pandemonium 5: tba This is your Project description. Click on "Edit Text" or double click on the text box to start. Pandemonium 6: tba This is your Project description. Click on "Edit Text" or double click on the text box to start.

  • CONTACT | Patrick Website

    Ben benaderbaar ​ ​ Voor boekingen en optredens: klik door naar de Schrijverscentrale ​ ​ Voor rechten, pers en papierwerk: klik door naar uitgeverij Wereldbibliotheek ​ ​ Voor communicatie met andere doeleinden: vriendenvandevlinder[apenstaart]gmail[puntje]com ​ ​

  • DE VLINDER IN DE INKTPOT | Patrick Website

    De pracht van idealen en de zwarte vlekken van de dood Het is mei 1937 wanneer de Amsterdamse amateur-fotograaf Pit naar Spanje trekt om zich te mengen in het gewapende conflict dat daar woedt. Hij reist via de Wereldtentoonstelling van Parijs, waar de dreiging tussen de grootmachten van Hitlers fascisme en Stalins communisme trillend in de lucht hangt. Pit raakt gewond en tijdens zijn revalidatieproces wordt hij aangesteld als persoonlijk fotograaf van generaal Walter. In deze rol van embedded journalist ziet hij de kanten van de oorlog die beter verborgen kunnen blijven: de ranzigheid en het verraad, de kracht en de propaganda en de macht van het beeld. ​ Naast het verhaal van Pit lezen we over twee Nederlandse schrijvers die elk een eigen ontwikkeling doormaken. De eerste is Jef Last die zijn pen neerlegt om een geweer op te nemen en een spectaculaire carrière in het Spaanse leger maakt, totdat zijn vriendschap met de Franse schrijver André Gide hem parten begint te spelen. De tweede is dr. Johan Brouwer, een voor moord veroordeelde Hispanoloog en katholiek dagbladjournalist, die na zijn eerste bezoek, vlak na het uitbreken van de opstand, zich langzaam realiseert dat hij de rol van de kerk en de motieven van de opstandelingen niet langer kan verdedigen. Hij maakt een wending en sluit zich aan bij de linkerzijde van het conflict, met alle moeilijkheden die daaruit voortvloeien. ​ De drie mannen komen elkaar tegen op het Tweede Internationale Congres van Antifascistische Schrijvers in Valencia en Madrid. Voor Pit lijkt het een rustpunt in zijn enerverende werk als oorlogsfotograaf, maar voor Last en Brouwers is het een culminatiepunt van hun werk, als schrijver, als soldaat en als mens. Last dient ten overstaan van iedereen zijn vriend te verloochenen als hij zijn huid wil redden. En Brouwer raakt verstrikt in zijn eigen keuzes, zijn twijfels en zijn dadendrang. De vlinder in de inktpot (de titel komt uit een gedicht van Federico García Lorca), is een met dwingende vaart geschreven portret van een fictieve idealist te midden van bekende personen die een rol speelden in deze geschiedenis: van Pablo Picasso via André Malraux, Joris Ivens, José Bergamín en Gerda Taro, Ludwig Renn, André Gide en Robert Capa… met glansrollen voor de diabolische cameraman John Fernhout en de alomtegenwoordige clown Ernest Hemingway. ​ De vlinder in de inktpot: de pracht van idealen en de zwarte vlekken van de dood, of: hoe je kan verdrinken in literatuur. In deze met grote vaart geschreven roman vlecht Bassant de avonturen van de fictieve Pit in de geschiedenis van de Spaanse Burgeroorlog, met een hoofdrol voor Johan Brouwer, die voor de Tweede Wereldoorlog een bekende katholieke intellectueel was, ooit voor moord veroordeeld. Maar ook dichter-kapitein Jef Last, Pablo Picasso, Gerda Taro, Joris Ivens, La Pasionaria, John Fernhout, Robert Capa en Ernest Hemingway maken hun opwachting, in de loopgraven aan het front, op de Wereldtentoonstelling in Parijs, in de verhoorkamers van de Komintern, over de smalle bergpassen in de Pyreneeën. ​Het gaat hem om de menselijke kant van het conflict: de twijfel over de juiste keuze, de moeite om zelfstandig te blijven denken, de angst voor verraad aan de eigen idealen, de onontkoombare teleurstelling waar iedereen vroeg of laat mee te kampen kreeg. ​ De vlinder in de inktpot haalde de longlist van de Boekenbon Literatuurprijs (voorheen: AKO, ECI, GB, BookSpot Literatuurprijs)! ​ ​ Koop Vlinder KOOP E-BOEK Fragment Recensies Soundtrack

Alles bekijken